Afscheid Indiaantjes

Hoe kan ik

Na een bewogen jaar waarin wij Zo‘ en Shane verloren en waarin we een nestje van Nicky zouden verwachten, konden we dit jaar ons verheugen op een mooie zwangerschap. Nicky kon -in tegen stelling tot wat anderen beweerden- zwanger worden met een normale dekking. De zwangerschap was er een uit een boekje, wij verzorgden Nicky en overlaadden haar met al de liefde die in mij zit. Heerlijk de tijd voor de bevalling waar we het wonder van zwangerschap weer mochten volgen.

Op 10 april zette de bevalling in, Nicky begon met hijgen en wij wachtten in spanning af. Wat zo mooi had moeten zijn werd ruw verstoord doordat er na 3 pupjes niets meer kwam en wij niet wisten wat wij moesten doen. Overleg met de dierenarts die ons vertelde dat de bevalling wel 2 dagen zou kunnen duren. Een paar uur na haar laatste pupje werd Nicky gek en wij moesten in allerijl naar Sleewijk. De wagen in met de geboren pups, Nicky en dingen die wij wellicht nodig zouden hebben mocht ze bevallen in de auto. De rit was er een met spanning, je duimt dat Nicky het haalt, over de pups dacht ik niet eens na, weer een hond verliezen aan dat scenario kon en wilde ik niet denken. In Sleewijk volgde een keizersnede die absoluut noodzakelijk was omdat een pup de geboortegang versperde. Er werden nog eens 4 pups geboren en Nicky werd gehecht. We mochten naar huis met een auto vol met leven. Op dit moment had ik geen band met onze pups, iets wat voor mij niet als normaal werd ervaren. Uiteraard verzorgde ik Nicky en de pups en zag elke dag de veranderingen die plaatsvonden.

Hoe kan ik niet

Na 14 dagen gingen de oogjes open en oh wonder, ze keken mij aan en toen op dat moment ging mijn volle liefde naar deze pups die samen met Nicky zo gevochten hadden voor hun bestaan, deze pups mochten doorgaan met hun leven. In de loop van de afgelopen weken werd mijn liefde sterker voor al mijn honden en op de achtergrond een deja vu voor hen die niet meer zijn.

De pups zijn opgegroeid, we hebben lieve pupkopers, ze zijn ontwormd, ge‘nt en gechipt. Samen met de fokker van de vader heb ik een keuze gemaakt en ben gezwicht voor het pupje Sequoia Puck of the Smacklabs in wie ik het verleden maar ook de toekomst zie. De pups vliegen bijna uit en ik noem ze liefdevol mijn strontmonstertjes en ik ben trots, trots op Nicky en trots op mijn liefde maar ook trots op het verdriet dat ik aan iedereen heb laten zien, velen kunnen of willen dat niet maar het maakt wie ik ben.

Hoe kan ik dus niet van jullie houden

Dat lieve mensen is onmogelijk, mijn Indiaantjes vliegen uit, ik zal zover mogelijk jullie volgen en weet dat ik er ben, wachtend op datgene wat jullie uitspoken maar ook wat jullie brengen.. het stukje van mij wat in jullie zit.

Dag lieve Indiaantjes, ik zal er -zoals voor al mijn Smacklabjes- altijd voor jullie zijn. En mocht het om welke reden niet gaan, kom terug want mijn deur staat altijd open....

Webcam

Home

Foto's