Samen hebben we met zijn allen naar het moment toegeleefd: eerst een lief en mooi reutje: Zikomo, daarna de loopsheid van Shane gevolgd door een dekking. Afwachten, duimen draaien, kijken naar Shane is ze wel, is ze niet….. Eindelijk de uitslag, yeeeeeeeeeeeeeessss, ze is zwanger. Dan de toenemende spanning tijdens de zwangerschap. Het buikje wordt mooier,r onder en voller en na een week of 7 kan ik voelen wat ik zelf nooit heb mogen beleven, hele kleine voetjes, trappelen, zacht golven door haar buikje. Uitkijken naar de uiteindelijke bevalling die precies op de 63e dag plaatsvindt, wat voel ik me mooi, mijn armen om haar heen , het schoppen de weeën die in kracht toenemen. Dit gevoel herken ik, het is een oergevoel van een vrouw, ongeacht dier of mens, het leven wordt naar buiten gedreven…. Ik mag vasthouden, toekijken en uiteindelijk opvangen van het grote wonder: het zijn er zeven geworden.
Niet meer wachten op de bevalling…
Niet meer het aanleggen op de tepels om mijn o zo kleine pupjes te laten drinken….
Niet meer kijken met verwondering, bewondering, elke dag weer..
Niet meer wegen en trots kijkend naar de weegschaal hoe mijn zevenling in grammen, onsjes groeien…
Niet meer uitkijkend naar het openen van de oortjes en de oogjes…..
Niet meer nageltjes knippen met het zweet op mijn rug maar toch omdat mijn meisje pijn heeft van de krassen op haar tepels..
Niet meer bandjes haken telkens weer omdat ze erg hard groeien…….
Niet meer de vlag uithangen: pups geboren……………..
Niet meer de ooievaars die op de ramen hangen……
Niet meer beschuitjes delen naar alle puppenbaasjes…………
Niet meer mooie, ontroerende en lieve kaartjes, geschenken ontvangen van alle lieve mensen rond ons heen……..
Niet meer vol trots een pup ophouden voor het raam…………..
Niet meer de webcam aandoen elke dag weer…………
Niet meer de puppenhoek schoonmaken……………
Niet meer de 5 wassen per dag die ik met liefde was………
Niet meer de wasmachine kapot van al die wassen……………..
Niet meer 49 maaltijden per dag klaarmaken voor de inmiddels snel groeiende pups
Niet meer elke pup uit de speeltuin halen om ze buiten te laten poepen….
Niet meer foto's maken van elke mogelijke slaapstand en van elk onsje wat ze gegroeid zijn..............
Niet meer toeterend door een keukenrol of verstoppend in mijn ochtendjas al jullie beetjes en nageltjes voelend...
Niet meer de o zo vertrouwde geur opsnuiven die ik zo lekker vind…
Niet meer de oogjes die mij liefdevol aankijken of ik hen………..
Niet meer de knuffeltjes die ik altijd wel wil geven…….
Niet meer de doorwaakte nachten omdat ik alles hoor….
Niet meer de pijn in mijn –nu al middelbare- botten en spieren……..
Niet meer de kneuzingen die ik heb na talloze valpartijen omdat ik al een dagje ouder word..
Niet meer de gebroken nagels………………
Niet meer het afscheid wat zo ontiegenlijk pijn doet en waar ik elke keer weer huil….

Wat dan wel?

Mijn trots omdat ik weer zeven puppenkinderen heb grootgebracht…
Al halsreikend uitkijkend naar foto’s en verhalen van jullie grollen en streken…..
Mijn geluk omdat ik via een ander lijf toch een bevalling mocht meemaken en voelen, iets wat ik zelf niet kon………….
Luisterend naar alles wat iedereen over mijn pupjes van nu en toen verteld……..
Vertederend kijkend naar wat ze zullen worden……….
Bang ook voor ziektes en het sterven…………………
Groeiend van elke pup die bij ons geboren is en misschien nog geboren wordt….
Houden van jullie allemaal, mijn 41 strontmonstertjes, ook diegene die helaas overleden is…
Groei op, wees ondeugend en denk af en toe aan omahondje die jullie met een kus en een snik liet gaan………………..
De herinnering blijft.....
 

Home

Foto